James Blunt. Κοιτάω από το παράθυρό μου τον σκοτεινό ουρανό. Άστρα. Πάντα μου άρεσαν τα αστέρια. Κρύβω με τις παλάμες μου οτιδήποτε από γύρω και αφήνω μόνο τον ουρανό. Θέλω να πιστεύω πως αυτή τη στιγμή κοιτάς και εσύ τον ουρανό, τον θαυμάζεις και σκέφτεσαι. Πάντα σου άρεσαν τα άστρα. Σε σκέφτομαι. Σε λένε Μαριλένα. Το πρώτο φλερτ. Τα χείλη σου έχουν γεύση φρεσκάδας και κάνεις τσαχπινιές. Καθόμαστε στο παλιό νηπιαγωγείο, πάω να σε φιλήσω και κολλάω. Με κοιτάς, γελάς και με φιλάς. 4 μήνες εφηβικών στιγμών. Χάνεσαι στο πλήθος. Σε λένε Ειρήνη. Διστακτική και ντροπαλή. Παγκάκια. Συνέχεια βρέχει, είναι νύχτα και σε αφήνω 1 στενό από το σπίτι σου. Μέχρι που σε παρατάω. Σε λένε Σίσσυ. Ακούς Rainbow και φοράς τζινς και μαύρα T-shirt. Μετά το σχολείο κάνουμε βόλτες και καθόμαστε κάτω από τη λεύκα στη παιδική χαρά. Λαγνεία και άμμος στα παπούτσια. Σε λένε Βιβή. Πρωτάκι.. Easy job. Τριαντάφυλλο κάτω από το θρανίο στις 14 Φλεβάρη. Φωνές ενθουσιασμού στις γυναικείες τουαλέτες, βούκινο σε όλους τους συμμαθητές, το κουτσομπολιό ολόκληρου σχολείου. Σε λένε Αναστασία.. Είσαι ψηλή, ακούς rock, μιλάς συνέχεια. Είσαι γαμάτη. Παίζω το να μ'αγαπάς για 'σένα στο live. Ερωτεύομαι. Σου βάζω τα χέρια στη κιθάρα μαθαίνοντας σου συγχορδίες. Φιλιόμαστε. Έχεις μεγάλο στόμα, θα με φας, το ξέρω. Τελικά με τρως. Κομμάτια ολόκληρα, τα κόβεις, τα καταπίνεις, και πονάει, πονάει πολύ. Πες μου γιατί-Δυτικές συνοικίες. Ανατριχιάζω κάθε φορά που το ξαν'ακούω. Σε λένε Σοφία. Παίζω πιάνο και μπαίνεις στο ωδείο. Με κοιτάς, σε κοιτώ, καταλαβαινόμαστε. (ήταν κόλπο της κυρ.Σταυρούλας..). Έχει μια συναυλία στο σχολείο μου το απόγευμα, θα έρθεις; Χα. Εγώ είμαι ο κιθαρίστας του συγκροτήματος! Πρώτο ραντεβού, είσαι πρόστυχη (και γουστάρω). Κάνε μου τα δικά σου. Μαλώνουμε κάθε μέρα, για μήνες. Σε αφήνω, είσαι τρελή, έπρεπε να το καταλάβω από τα μεγάλα σου μάτια. Σε λένε Νένα. Είσαι δυο χρόνια μεγαλύτερη, γιατί μαζί μου; Γιατί μου αρέσουν οι μικροί, φίλα με τώρα. Στενά στον Εύοσμο και ο φόβος του τρελού με το λοστό. Νομίζω πως σε προστατεύω, και εσύ το ίδιο. Κρυώνεις και σου δίνω το μπουφάν μου, καταλήγω άρρωστος για μέρες. Αυτά τα βράδια δεν θα τα ξεχάσω. Δεν με ενθουσιάζεις, στο λέω και σε αφήνω μόνη. Κλαις, μα δεν με νοιάζει. Σε λένε Τζέσυ. Παίζω σε ένα live και με κοιτάς όλη την ώρα. Καταλήγουμε να χορεύουμε ανάμεσα σε άλλα παιδιά, η καρδιά μου χτυπά γρήγορα. Μαζεύουμε τα πράγματα και θα φύγω. Χρήστο, ρε, να της ζητήσω αριθμό; Άντε πάνε ρε! Θέλεις να μου δώσεις το κινητό σου; Double dates με το Χρήστο που είναι πάντα απών και τον αντικαθιστά ο Ακρίτας. Είσαι μικρότερη και ψέματα λες. Με βλέπει το αγόρι σου και στ'αρχίδια μου. Δεν σου ξαναμιλάω. Σε λένε Κ. Σε βλέπω στο χωριό και δεν μπορώ να το πιστέψω. Θα τα πούμε σε λίγο πάλι.. Σε λένε Ιωάννα. Τόσα χρόνια ήσουν κάτι ιερό, μακρινό, σε φύλαγα για πιο μετά. Βρίσκω πάνω σου την ιδανική σύντροφο. Λεπτεπίλεπτη, τσαχπίνα και πιστή. Ωραίο γούστο, χωρίς ιδιαίτερες απόψεις, στοργική. Κάνουμε σχέδια για το μέλλον, χιονίζει και ζεσταίνουμε ο ένας τον άλλον. Τα χείλη σου έχουν γεύση κεράσι και μυρίζεις εκείνο το ιδιαίτερο άρωμα. Ίσως και να ήσουν, ιδανική. Ιδανική, μα όχι τέλεια. Μου λείπει κάτι. Και, ο ανοήτος, το βρίσκω στη Κ. Σε πληγωνω. Σε πληγωνω πολυ, και δεν θα με συγχωρησω ποτε γι' αυτο. Αυτό το σ/κ κατέστρεψα όλη μας τη ζωή. Και Αν..τώρα δεν ήσουν στην Αυστραλία; Εκείνο το σ/κ σου έφτιαξα τη ζωή. Γιατί τώρα είσαι στην Αυστραλία. Και ζεις το όνειρό σου-ελπίζω. Οι μήνες περνάν και είμαι μόνος, προσπαθώ να βρω το νέο μου εαυτό. Σε λένε Μαρίνα. Σε περιμένω στη στάση και είσαι πανέμορφη. Ο μπαμπάς σου με κοιτά από το αυτοκίνητο σοβαρός και παγώνω. Σε πάω στους Πειρατές με τα παιδιά. Κερνάω μπύρες σε όλους, είμαι άπλας αδερφάκι, πως να το κάνουμε. Φεύγεις το βράδυ, μα είναι για πάντα. Στο καλό. Έχω κανα μήνα να σκορπίσω για να σε ζητάω. Σε λένε (σύμπτωση;) Μαρίνα -δεν με νοιάζει- ελαφρών ηθών, οι μπύρες διαρκούν για ένα βράδυ και λίγες στιγμές ηδονής. Ακούω τζαζ και μαγεύομαι. Ξαναδιαβάζω βιβλία. Σε λένε Αναστασία. Ένα cover στο YouTube, Εύα, πρέπει να μου τη βρεις αυτή τη κοπέλα! Να τη. "θεούλης!" Η φωνή σου είναι μαγευτική, η κιθάρα αποκτά άλλο νόημα. Μπουγάτσα με προφιτερόλ. Η πένα σου είναι ακόμα κλεισμένη σε ένα συρτάρι με φυλαχτά. Δεν σε έχω δει ποτέ, κι όμως μπροστά και μόνο στην προσδοκία να είμαστε κάποτε μαζί είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω δυο χρόνια από τη ζωή μου. Είμαι έτοιμος, θα το κάνω. Κωστή, θα το κάνω ρε. Χτυπάει το τηλέφωνο. Να, ξες.. βρήκα κάποιον.. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε. Πληγώνομαι. Είναι δύσκολη περίοδος, θα έχω μαθήματα και μπόλικο διάβασμα. Η τζαζ και τα βιβλία μου κρατούν συντροφιά. Σε λένε Νίκη (νομίζω). Μένεις στη Κρήτη (νομίζω), ασχολείσαι με τη φωτογραφία (νομίζω), σε βρίσκω πολύ ελκυστική (νομίζω). Βλέπω το tumblr σου και σε δημιουργώ στο μυαλό μου (νομίζω). Σε λένε Νίκη. Γνωριζόμαστε το Μάρτιο, με απορρίπτεις. Δημιουργώ μια φανταστική σχέση. Σε μπλέκω στο μυαλό μου με τη Νίκη. Και μετά απλά περιμένω. Τελικά έρχεσαι, είσαι χαμένη, καταπίνεις τσιγάρα (κόψε τα, δεν σε κολακεύουν και βρωμάνε). Με φιλάς στον Παυλίδη, δεν νιώθω το σώμα μου, είμαι αλλού. Παίζουμε στη παραλία, σε κυνηγάω και απομακρύνεσαι. Δεν σε βλέπω, η ομίχλη είναι πυκνή. Η μορφή σου γίνεται αχνή μέχρι που εξαφανίζεται. Που είσαι, γιατί δεν σε βλέπω πλέον; Σε χάνω. Σπαράζω και κοιτάς από μακριά. Θυμάμαι μόνο το πράσινο παντζούρι και την αναπνοή σου, με απορρίπτεις.
Με λένε Βαγγέλη. Κοιτώ τον ουρανό και σκέφτομαι. Σκέφτομαι τη ζωή μου. Όλα αυτά τα μικρά πράγματα και τους ανθρώπους που με έκαναν αυτό που είμαι. Τα βιβλία που διάβασα και τα τραγούδια που χαράχτηκαν μέσα μου. Πλέον είμαι λέφτερος, οδηγώ κι όλας. Μια μεγαλύτερη κίνηση του χεριού και τελείωσαν όλα. Τόσο απλά, τόσο γρήγορα. Γιατί να το κάνω όμως; Έζησα τόσα, και μπορώ να ζήσω άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα. Όλα είναι στο χέρι μου. Αποφασιστικότητα μόνο χρειάζεται και θέληση. Θέληση για ζωή.
Goodbye my lovers.
