Έφυγε..

Είναι δύσκολο.. όταν Αυτή που νόμιζες, Αυτή που ήθελες να είναι ο άνθρωπος σου φεύγει.. όμως είσαι δυνατός. 

..δεν είσαι;

Φοβάμαι

-Φοβάμαι, που όταν θα την ξαναδώ μετά από καιρό και θα είναι μακριά, δεν θα μπορώ να την αγκαλιάσω, δεν θα μπορώ να την αγγίξω.. Θα είναι τόσο παράξενο.

-Μα γιατί, πότε ήταν κοντά, πότε την άγγιξες;

Τόσο πολύ

Την πόθησα τόσο πολύ
Την αγάπησα τόσο πολύ
Ήθελα τόσο πολύ να την μάθω
Ήθελα τόσο πολύ να την νιώσω
Την πήρε το λεωφορείο
Την φαντάστηκα.. 11 μήνες.. τόσο πολύ.

Το μόνο που έμεινε είναι μια φωτογραφία και μια χαράδρα στην καρδιά.

Κι όταν τα δάκρυα στερέψανε, έμεινε απλά η θλίψη.

Κι εγώ έμεινα εδώ.. να σνιφάρω το άρωμά της από την καρέκλα..

Λυπηρό.

Να μην έχεις κάποια που να σε αγαπάει και να νοιάζεται για ‘σένα. Να σε παίρνει τηλέφωνο και η γλυκιά φωνή της να λέει "πώς είσαι αγάπη μου;" Να σε αγκαλιάζει. Να σε χαϊδεύει. Να είναι δίπλα σου. Να κοιμάσαι μόνος. Να ξυπνάς μόνος. Να βγαίνεις βόλτα μόνος, ακόμη και όταν είσαι με παρέα. Να είναι Παρασκευή βράδυ και κανείς να μην σου έχει τηλεφωνήσει. Να είσαι μόνος. Πάλι.

Τίτλοι τέλους.

-Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη.

Όλοι αγωνιούσαν, το τέλος πλησίαζε και το 'ξέραν.

-ήρθε το τέλος. είναι το τέλος; θέλεις να είναι, πρέπει να είναι ή θέλουν να είναι; και πρέπει να επιλέξεις. πως θα το διαχειριστείς; πως θα αντιδράσεις; τι θα πεις; ή θα κρυφτείς;

από τον εαυτό σου;

-Ένα παιδί στον δρόμο τρέχει. Τρέχει να ξεφύγει.

-ποιος είμαι;

-καληνύχτα.

-δεν θέλω.

-και τώρα τι; θα τελειώσει(ς);