Δεν γαμιέται.. Θα περάσει κι αυτό.

40 λεπτά στα Λαδάδικα

Έχει ενδιαφέρον να περιμένεις. Να περιμένεις τον χειμώνα, μια άγνωστη κοπέλα, τον μπαμπά σου. Να παρατηρείς όχι μόνο τον κόσμο που περνάει, αλλά και τον εαυτό σου, τις σκέψεις που σε κατακλύζουν κοιτάζοντας. Κόσμος περνάει, κόσμος πηγαίνει να διασκεδάσει. Ντυμένος όμορφα, μαζί με τους δικούς του ανθρώπους. Ντυμένος άσχημα, μαζί με τους δικούς του ανθρώπους. Γυμνός, μαζί με τους δικούς του ανθρώπους. Μαζί με τους δικούς του ανθρώπους. Μαζί. Κι εσύ είσαι μόνος, έχεις επιλέξει να είσαι μόνος για να μην είναι κάποιος άλλος μόνος.
"-Κάποιος έπρεπε να θυσιαστεί.
-Παλικάρι μου, πολύ εύκολα θυσιάζεσαι.
-για τους άλλους μπαμπά, για τους άλλους. Πάντα για τους άλλους."

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, αυτό που ποτέ δεν θα καταλάβω, είναι το πως μπορεί κάποιος να περνάει καλά χωρίς τον αγαπημένο του. Γιατί εμένα δεν υπάρχει ζωή πέρα από 'σένα, εσύ είσαι η ζωή μου. Ελπίζω να περνάς καλά. Ελπίζω να περνάς δυο φορές καλά, μια και για 'μένα. Γιατί εγώ δεν περνάω.
Είναι άσχημο να περιμένεις.
Και ποιος ξέρει από αναμονή καλύτερα από εμένα;

Ανάρτηση χωρίς νόημα.

μεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΣΚΕΦΤΟΜΑΙμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιωχνειΤΟΘΕΛΕΙμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΜΑΛΛΟΝΟΧΙμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΤΗΣΜΟΙΑΖΕΙΣΩΣΤΟμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΦΟΒΑΤΑΙΤΑΛΑΘΗμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΤΑΕΧΕΙΠΛΗΡΩΣΕΙΑΚΡΙΒΑμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΠΕΡΠΑΤΑΩΠΙΟΓΡΗΓΟΡΑμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΖΑΛΙΖΟΜΑΙΣΤΙΣΣΚΕΕΨΕΙΣμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειΔΕΝΕΙΝΑΙΔΥΝΑΤΟΝμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνειμεδιώχνει.

γυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωΚΑΙΕΓΩΓΥΡΙΖΩΚΑΙΤΟΔΩΜΑΤΙΟΓΥΡΙΖΕΙγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωΜΟΝΟΑΥΤΗΔΕΝΓΥΡΙΖΕΙγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωΤΗΝΕΙΔΑΣΤΟΝΥΠΝΟΜΟΥΠΑΛΙΕΧΘΕΣΒΡΑΔΥγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζωγυρίζω

θαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαΜΟΥΤΟΥΠΟΣΧΟΜΑΙθαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαΜΑΣΤΟΥΠΟΣΧΟΜΑΙθαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαθαφτιάξουνταπράγματαΖΕΣΤΗΣΟΚΟΛΑΤΑΘΑΠΙΟΥΜΕΘΑΕΧΕΙΚΡΥΟΧΩΡΙΣΝΑΤΟΝΙΩΘΩΓΙΑΤΙΘΑΕΙΜΑΙΧΑΜΕΝΟΣΣΤΟΣΥΜΠΑΝΠΟΥΦΤΙΑΧΤΗΚΕΓΙΑΜΑΣ,ΕΜΕΙΣΤΟΦΤΙΑΞΑΜΕ,ΜΑΖΙ.

καταριέμαικαταριέμαικαταριέμαιΤΗΝΩΡΑΚΑΙΤΗΣΤΙΓΜΗΠΟΥΕΦΥΓΑΠΟΥΕΦΥΓΕΣΠΟΥΣΕΑΦΗΣΑΠΟΥΜΕΑΦΗΣΕΣΠΟΥΑΛΛΟΙΟΡΙΖΟΥΝκαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαιΧΤΥΠΑΩΠΟΡΤΕΣΚΑΙΟΔΥΡΟΜΑΙΚΑΙΤΙΠΟΤΑΔΕΝΑΛΛΑΖΕΙκαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαικαταριέμαι

Ηρέμησε. Όλα θα πάνε καλά.

Εκτελεστής

Ψάχνω την αγαπημένη μου. Την αναζητώ απεγνωσμένα. Πάει μισός μήνας από την τελευταία φορά που την αντίκρισα. Θα 'τανε 22 Οκτωβρίου. Εκτότε χάθηκε. Ήταν άρρωστη, μήπως ο πυρετός την νίκησε και πέθανε; Χάθηκε πολύ, χάθηκε σκληρά. Και μου λείπει, λείπει ολοκληρωτικά. Όμως, ο ανόητος, την αναζητώ ακόμα. Την αναζητώ στην κρύα πόλη ολημερίς. Καθημερινά την αναζητώ, έχω τα μάτια μου ανοιχτά και κοιτώ μήπως την ξαναδώ. Στα ίδια μέρη περιμένω κάθε φορά, σαν πιστό κατοικίδιο που έχασε το αφεντικό του. Και όταν δεν εμφανίζεται, με μάτια υγρά και καρδιά βαριά παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Γυρνάω πίσω στο καταφύγιό μου και αναλώνομαι σε νότες του πιάνου μελαγχολικές και λογοτεχνήματα άλλων πονεμένων ανθρώπων.
Μοιράζομαι τον πόνο, κι όποτε του κόβω ένα κεφάλι ξεφυτρώνουν άλλα δυό. Είναι τέρας μυθικό, δεν πεθαίνει. Κι όταν τα βράδια ζαλίζομαι και πέφτω αυτός είναι εκεί, δίπλα μου, και μου τραγουδάει μελωδίες που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να παίξει μπροστά στον φόβο της απώλειας.
Τώρα που λείπει η αγαπημένη μου και δεν μπορώ να λιώσω στην αγκαλιά της λιώνω στα πλήκτρα του πιάνου. Λιώνω μπροστά στα βαλς και τις σονάτες κλασσικών ελπίζοντας κατά βάθος πως τα νέα μου κατορθώματα θα την γοητεύσουν. Μήπως αυτό είμαι τελικά; Ένας απλός εκτελεστής κομματιών, παραστάσεων, καταστάσεων και πιστά ακολουθώ δρόμους που άλλοι χάραξαν στο όνομα της ζωής; Τις φορές που εκτέλεσα κάτι πρωτότυπο στην ζωή μου η μελωδία φάλτσαρε, τα χρώματα ξεθώριασαν και το σώμα αρρώστησε.

Υ.Γ. Και σήμερα εκεί θα είμαι. Στον τρίτο όροφο μιας μαύρης τρύπας η νύχτα θα με βρει. Στα ίδια μέρη, οι ίδιες μελωδίες χαράς και λύπης θα με ταξιδεύουν ελπίζοντας το αδύνατο.