So.. Here we are. Εγώ εδώ, εσύ εκεί, τόσο εδώ... Ποιος θα το φανταζόταν - σίγουρα όχι εγώ. Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν, ένας από αυτούς εγώ, μια από αυτούς εσύ. Η ζωή όμως παραμένει δικιά μας, πρέπει να την κάνουμε όσο καλύτερη γίνεται.
Προχθές πήρα την καλύτερη ευχή-που με κράτησε σκεπτικό για αρκετή ώρα. "ο,τι επιθυμείς να σε επιθυμεί". Πόσα συναισθήματα κρύβουν αυτές οι λέξεις, πόσες ιστορίες που θα έχεις να διηγηθείς σε άτομα που, μετά από χρόνια, κάποια συζήτηση θα σε φέρει πάλι στην φρέσκια μνήμη μου. Παυλίδης. Ζεστό μάγουλο. Εφηβικό φοβισμένο τρεμούλιασμα. Σκοτάδι. Χάος. Πρώτα-αληθινά- φιλιά. Φοιτητικό σπίτι. Σπίτι που σε λίγα χρόνια θα κατοικείται από κάποιους άλλους, προσωρινές κάμαρες..
-Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ’ η πλαγινή
για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες.
A η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη που είναι.
Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ’ εμπρός του ένα τουρκικό χαλί·
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά· όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.
Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε·
κ’ η τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.
Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι·
ο ήλιος του απογεύματος τώφθανε ώς τα μισά.
*την κάμαρα αυτή τόσο καλά την ξέρω, τώρα είναι κάτι ξένο..*
Προσπαθώ να περνάω καλά. Τα καταφέρνω τις περισσότερες φορές. Ναι είναι δύσκολο. ναι με στεναχωρεί. όχι γιατί-ΤΑΚ ΤΑΚ.
.
-(πόρτα ανοίγει) Βαγγέλη, τι κάνεις; Θες μια τσίχλα;
- ..θέλω.
[ΚΡΑΤΣ, ΤΟΥΚ-ΤΟΥΚ. γκλιν!]
-Έλα.
-ευχαριστώ.. :)
-όλα καλά;
-..γράφω
-σε κάποιον συγκεκριμένο;
-στο blog μου.
-α, οκ, σε αφήνω. θες τίποτα;
-όχι, ευχαριστώ.
.
-η φίλη μου η Εύα ήταν αυτή.-
Τι έλεγα; α ναι. απλά ξες, θέλω να προχωρήσω, να ζήσω επιτέλους κάποια στιγμή, απλά.. για 'μένα Εσύ ήσουν η Μια, Εσύ ήσουν η Νίκη-μου- Εσύ ήσουν τα πάντα μου. Και τώρα δεν πρέπει να είσαι τίποτα..
*Της ερήμου μακριά, τόσο κοντά, τόσο κοντά..*
Δεν μου λείπουν τόσό μόνο τα φιλιά σου, δεν μου λείπει απλά η μορφή σου.. Μου λείπεις Εσύ. Και, κάθε φορά που είμαι έξω κοιτάω, δεν ξέρω αν το κάνω από ανάγκη ή δεν έχω άλλη επιλογή, αλλά κοιτάω παντού, μήπως και-τυχαία- σε πάρει το μάτι μου πουθενά.. Λείπεις-ξανά, για πάντα όμως αυτή τη φορά.
Εσύ ήσουν Αυτή που πόθησα τόσο πολύ, Εσύ ήσουν Αυτή που ήθελα να με αγαπήσει. Ξέρω, δεν μπορείς.. δεν πειράζει, αλήθεια. Προσπαθώ όσο μπορώ να καταλάβω, να πείσω τον εαυτό μου πως αυτά συμβαίνουν, έτσι είναι η ζωή.
*μου λείπεις όσο τίποτα άλλο, ποτέ*
λένε πως μια φορά αγαπάς- ΤΑΚ ΤΑΚ.
.
-Καλά είσαι;
-περίπου.
-Θες τίποτα; νερό, παρέα, κάτι;
-όχι, ΄ντάξει είμαι..
-εντάξει, όποτε θες, έλα μέσα.
.
-η φίλη μου η Νίκη ήταν αυτή.-
ειρωνία.. και αυτή Νίκη την λένε.. χα. η Νίκη είναι εδώ, μα δεν είναι.
Μπερδεμένες οι σκέψεις μου.
η -χαμένη- λογική μεριά μου σε μισεί. σε μισεί ενώ παράλληλα σε καταλαβαίνει, σε αισθάνεται, σε παρηγορεί.. είναι μαζί σου όμως.
η -παρούσα- συναισθηματική μεριά μου σε αγαπάει. Σε αγαπάει όσο τίποτα άλλο, και είναι κι αυτή μαζί σου.
δεν καταλαβαίνω. δεν με καταλαβαίνω. γιατί εσένα, τι έκανες για να το αξίζεις, γιατί να το κάνω όλο αυτό, για ποιον;
*μου λείπει..να φωλιάσω το σώμα μου μέσα στο δικό σου, μέσα στην αγκαλιά μου.. μου λείπει, να σε σφίξω, τυχαία απλά τα χέρια σου να βρεθούν στην αγκαλιά μου, χωρίς να ξέρει το γιατί..*
*θα 'ρθει μια μέρα που θα αφήσω αυτό τον φόβο πίσω μου, θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά.*
τρα, λα λα λα λα λα λα λαααα.
τρα, λα λα λα λα λα λα λαααα.
προχθές, μου έστειλε ευχές η Ιωάννα. ξες, αυτή η τρελή κοπέλα που τώρα έφυγε στη Αυστραλία. και θυμήθηκα λίγο πως είναι να σε αγαπάνε. Θυμήθηκα λίγο πως είναι κάποιος να πληγώνεται για 'σένα. Και λέω, τι στο διάολο έκανα τόσο καιρό με αυτή την χαμένη Νίκη, τι σε κρατούσε κοντά της, το άξιζε όλο αυτό, αυτή;
σε μισώ. και σ' αγαπώ. αυτο όμως δεν θα αλλάξει. απλά θα ξεχαστεί, θα θαφτεί κάτω από τα ερείπια των ονείρων μου, των χαμένων ονείρων μου.
*η διαδρομή πάντα μικρή, η απόσταση πάντα μεγάλη*
και δεν πειράζει που σκότωσες την πόλη μου, την έζησα όσο θα μπορούσα, ήταν μια μαγευτική εμπειρία, ήταν αυτή που ονειρεύτηκα τόσες φορές. Ήσουν Αυτή που ονειρεύτηκα τόσες φορές, ήσουν Αυτή που περίμενα. it's ok, θα τα βγάλω πέρα, θα τα καταφέρω.. αλλά ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό που είσαι για 'μένα, μόνο θα ξεχαστεί.
Πάω μέσα. πάω να παίξω παιχνίδια, να περάσω-έτσι θα ήθελα- καλά. Πάω σε ανθρώπους που με αγαπάνε, ίσως αυτοί είναι η σωτηρία.
Και όταν βλέπεις αυτήν την καταραμένη ονειρεμένη πόλη να θυμάσαι. Να με θυμάσαι. Να θυμάσαι πως κάποιος σε αγάπησε αληθινά. Να θυμάσαι πως κάποιος πόνεσε για 'σένα. Να θυμάσαι πως αυτό είναι το ανεκτίμητο δώρο της ζωής. Και αυτός ο καταραμένος Παυλίδης, να με θυμίζει. Πάω να συνεχίσω μισονηφάλιος πλεόν αυτό παιχνίδι με τις κάρτες. γεια.
Υ.Γ. Ευχαριστώ για τα χρόνια πολλά.
